وبگاه فرهنگی - مذهبی ((شهاب هدایت)) اصفهان
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: وبگاه فرهنگی - مذهبی ((شهاب هدایت)) - اصفهان - پنجشنبه ٢٢ دی ۱۳٩٠

«بسمِ اللهِ الرَّحمٰنِ الرَّحیمِ»

((مدرسۀ جدّۀ کوچک و مدرسۀ جدّۀ بزرگ اصفهان))

دو مدرسۀ جدّۀ بزرگ و جدّۀ کوچک، از مهمّترین بناهای عهد صفویّه هستند که در محدودۀ بازار اصفهان و نزدیک به یکدیگر ساخته شده اند.
مرحوم دکتر لطف الله هُنرفر (اصفهان پژوه معاصر- فوت:1385ق) در کتاب گرانقدر «گنجینۀ آثار تاریخی اصفهان» (ص553) مینویسد:
«[از این دو مدرسه] مدرسه ‏ای را که از حیث وسعت کوچکتر است، جده بزرگ شاه [عباس دوّم(ره)] بنا کرده؛ و مدرسه ‏ای را که از حیث وسعت بزرگتر است، جده کوچک شاه بنا نموده؛ اما امروز، اطلاق کلمه بزرگ و کوچک از طرف عموم مردم، بر حَسَب وسعت بنا است. به این ترتیب که مدرسۀ بزرگتر را «مدرسه جده بزرگ» و مدرسه کوچکتر را «مدرسه جده کوچک» می‏نامند».
اگر گفته ‏های مرحوم استاد هنرفر در مورد وجه تسمیه‏ «جده کوچک» و «جده بزرگ» را بپذیریم و به این نکته نیز توجه کنیم که مرحوم شاه عباس دوّم از طرف پدر تنها میتوانسته یک جده داشته باشد و این دو بانو نیز- به احتمال قریب به یقین - نسبتشان با شاه از طریق پدر بوده است، زیرا هر دو در اوّل، ثواب موقوفۀ خود را نثار روح شاهزادۀ شهید، یعنی مرحوم صفی میرزا - فرزند ارشد شاه عباس اوّل(ره) - کرده‏اند، می ‏توانیم چنین نتیجه بگیریم که یکی از این دو بانو(جدّۀ بزرگ)، همسر شاه عبّاس اوّل - یعنی مادر صفی میرزا - و دیگری(جدّۀ کوچک) همسر خود صفی میرزا بوده است. نسبت کوچک و بزرگ را نیز در آغاز، به طور صحیح، به کلمه‏ جده داده بوده‏اند. به این ترتیب که همسر شاه عباس را جده بزرگ و همسر صفی میرزا را جده کوچک می‏ نامیده ‏اند.
نکتۀ حائز اهمیّت در معماری اسلامی این دو مدرسه آنکه، به علت اهمیّت نماز در دین مبین اسلام، در هر دو مدرسه بزرگترین فضا را به مسجد یا نماز خانه اختصاص داده اند.

مدرسه حوزه علمیه جده کوچک (بازار اصفهان)
1- مدرسۀ جدّۀ «کوچک» (از حیث مساحت و شهرت؛ و «بزرگ» به اعتبار بانی آن):

مدرسۀ جدّۀ کوچک، در یکی از بازارچه های بازار بزرگ اصفهان به نام «قهوه کاشیها» قرار دارد.  مدرسۀ جدّۀ کوچک در دو طبقه و به سبک چهار ایوانی بنا شده و مساحت آن حدود 700 متر مربع (25×25متر) می باشد.  بنا بر کتیبۀ مَرمَرینی(به طول 95 سانتیمتر و عرض 70 سانتیمتر) که بر دیوار یکی از حجره های حیاط شمالی مدرسه نصب شده، این عمارت به امر مرحومه «دِلارام خانم» (جدّۀ بزرگ و عُلیای مرحوم شاه عباس دوم، مادر شاهزادۀ شهید صفی میرزا، و همسر مرحوم شاه عباس اول) و به سعی مرحوم «ولی آقا» ساخته شده و بنای آن در رجب 1057 ق پایان یافته است.
درِب ورودی مدرسه، داخل بازار و در ضلع جنوبی عمارت واقع شده است. کتیبۀ سردر مدرسه به خط ثلث سفید، با کاشی مُعَرَّق (= قِطعه قِطعه)، بر زمینۀ کاشی لاجوردی، به سال1056ق و به خطّ «محمد رضا امامی» خطّاط معروف عهد صفوی است. نمای آجری اطراف عمارت نیز با کاشی کاری تزئین شده است.
این مدرسه دارای دو حیاط جنوبی و شمالی است. دور تا دور حیاط جنوبی را حجره هایی در دو طبقه احاطه کرده اند. امروزه این مدرسه 37 حجرۀ طلبه نشین (15 حجره در طبقۀ تحتانی و22حجره در طبقۀ فوقانی) دارد؛ ولی مرحوم میرسیّدعلی جناب اصفهانی (در سال 1302 ش)، شمار حجره ها را 38 باب ذکر کرده، که احتمالاً اختلاف شمارش مربوط به حجره ای است که بعدها آشپزخانه شده است.
حیاط شمالی مدرسه، که از حیث ارتفاع بالاتر از حیاط جنوبی میباشد، مُشتمِل است بر یک مسجد و چند غرفۀ ایوانی شکل. بنا بر سنگ نوشتۀ نصب شده در حیاط شمالی، ساختمان این مدرسه آخرین بار در سال 1380 مَرَمَّت شده است.
مدرسه از دو قسمت تشکیل شده و در قسمت شمالی فضای نسبتاً کوچکی است که مَدرَس و شبستان مدرسه می باشد. برخی از مُطـّلعین اظهار نظر می کنند که ساختمان مدرسه قبلاً کاروانسرا بوده و «دل آرام خانم» با جزیی تغییری که در ساختمان آن داد، آنجا را به صورت مدرسه در آورده و وقف طلـّاب علوم دینی از شیعۀ اِثنیٰ عَشَری نمود.
مدرسۀ جدّۀ کوچک از مدارس معمور، آباد وطلبه نشین اصفهان و همیشه جمعی از بزرگان علوم فقه و اصول در آن ساکن و به بحث و مطالعه و تدریس مشغول بوده اند. به گزارش مرحوم جناب اصفهانی، شمار طلاب ساکن در مدرسه (در1302ش)، 25 تن بوده است؛ ولی اکنون حدود سی طلبه از طلاب حوزۀ علمیۀ اصفهان در این مدرسه ساکن اند.
رُخبام(= زینتکاری زیر لبۀ بام و بالای ایوانها) در مدرسۀ جدّۀ کوچک از مابقی رُخبام های صحن مدرسه مرتفع تر است. این روش تأکید معمار بر ایوان را در نماسازی نشان می دهد (کتاب گنجینۀ تاریخی اصفهان).

ویژگیهای وقفنامه مدرسه جدّه کوچک:

تاریخ تنظیم وقفنامه در سال 1057 ق یعنی یکسال بعد از بنای مدرسه است. وقفنامه، مکان مدرسه را این گونه مشخص می‏سازد: «در جنب خان مشهور به "انار فروشان" واقع در دارالسّلطنه اصفهان...»(سطر 25)، که این مکان امروز، در بازار اصفهان، به بازار «قهوه کاشیها» معروف است.

از این وقفنامه دو سواد (= دستنوشته) به شماره ثبت 106 در بایگانی اداره‏ کلّ اوقاف اصفهان موجود است.

گواهان (شهود) اصلی وقفنامۀ جدّۀ کوچک:
 
1- شخص واقف (عنوان مُهر: نـَوّابِ قمَرْ رِکابِ خورشیدْ احتجاب، جدّۀ ماجِده[=بزرگوار])؛ 2- شاه عباس ثانی(ره)؛ 3- خلیفه سلطان(ره)؛ 4- سید ماجد قاضی(ره).

* بنابر آنچه تا کنون گفته شده، چنین حدس زده می ‏شود که واقف (و شاهد اوّل وقفنامۀ) این مدرسه؛ یعنی «دِلْ آرام خانم» همسر شاه عباس اول و جده بزرگ شاه عباس ثانی است. بویژه که در پشت وقفنامۀ این مدرسه، فهرستی از کتب وقفی آمده است که در رأس آنها کتبی است که ثوابش به ترتیب نثار روح شاه عباس ماضی (=گذشته، اوّل)، پس از آن، برای واقف (دِلارام بیگـُم)، و سپس به روح مرحوم صفی میرزا، و بعد از آنها شاه صفی صفوی، شده است.  بر اساس کتیبۀ سردرِ مدرسه ، این مدرسه وقفِ طلاب اِثناعشری شده و ثواب وقف به روح صفی میرزا (مقتول 1024ق)، فرزند ارشد و ولیعهد شاه عباس اول ، هدیه شده است. ظاهراً دلارام خانم ، مادر صفی میرزا و همسر شاه عباس اول بوده و به همین سبب ، او را «جدّۀ بزرگ شاه عباس دوم» خوانده اند ( رجوع کنید به: چهار وقفنامه ، مقدمۀ احمدی ، ص 96). جدّۀ شاه، مدرسۀ جدّه کوچک را بر «علمای علوم یقینیّه و عَمَلیّه» شیعه وقف کرده (چهار وقفنامه ، ص 103) و موقوفات بسیاری به آن اختصاص داده است، از جمله قسمتی از قریة قُهاب اصفهان و یک حمّام و هجده دکان (همان ، ص 104ـ 105). یک دهم از منافع این موقوفات، حقّ التـَّولیَة متولـّی و مابقی با نظر وی به وظیفه و مُقرَّری مُدَرِّس، طلبه، مؤذن و خادم اختصاص یافته است (همان ، ص 106). فهرست بیش از هفتاد کتابِ وقفی مدرسه، که عمدتاً در فقه، اصول، تفسیر و عقاید شیعه است، نشانه ای از اهداف علمی درخشان مدرسه در بدو تأسیس آن است (رجوع کنید به همان ، ص 107ـ 108).

* شاهد یا گواه دیگر وقفنامه، مرحوم سید ماجد قاضی است که گویا وی کسی جز «سیّد ماجد بَحرانی» فرزند سیّد محمد نیست. وی در آغاز، قاضی شیراز و سپس نایب الصّدر (نمایندۀ صدر اعظم) و مدتی بعد، قاضی اصفهان بوده است. از تاریخ دقیق در گذشت وی آگاهی نداریم؛ مدرّس تبریزی در رَیحانة الأدب(1/231و232) گوید: «... شرحی بر نهج البلاغه تألیف داده که هنوز ناتمام است... و ظاهر آنست که در سال 1097ق که تاریخ تألیف اَمَل الآمِل شیخ حُرّ عاملی است، در قید حیات بوده است». مرحوم آقا بزرگ طهرانی در الذریعة (3/442-ش1603) تاریخ وفات این عالم فرزانه را 1106ق – یعنی چهارسال قبل از وفات علاّمۀ مجلسی(ره) - قید نموده است. وی کتابی در ترجمۀ فارسی عهدنامۀ  امیرالمؤمنین(ع) به مالک اشتر(ره) با عنوان «التـّـُحفـَة ُالسّـُلـَیمانیّة» به نام مرحوم شاه سلیمان (1105 – 1078ق) نیز نگاشته است.

* شاهد یا گواه دیگر این وقفنامه، خلیفه سلطان (سلطان العلماء)، صدر اعظم شاه عباس ثانی(ره) و داماد شاه عبّاس اوّل(ره) است. میرزا محمّد طاهر نصر آبادی، در"تذکرۀ"خود(ص15) که برای شاه سلیمان صفوی(ره) نوشته، درباره‏ وی مینوسید: «اسم شریفش سید علاء الدّین حسین است، وَلدِ خـَلـَف میرزا رفیع ‏الدّین محمّد مشهور به خلیفه. نـَسَب شریفش منتهی می‏ شود از جانب پدر به «میربزرگ» که از اکابر سادات مازندران است... و در تاریخ شُهور (= ماههای) سَنـَه (= سال) 1064(ق) در ولایت مازندران، طایر (=پرندۀ) روح پُر فتوحش به قصدِ مَأمن (=پناهگاه) جاوید، بال پرواز گشود...». وی صاحِب حواشی ارزشمند و تحقیقی بر کتبی چون: مَن لا یَحضـُر، شرح لـُمعَه، معالم و... است (ریحانة الادب، مدرّس تبریزی، 3/56و57).

مدرسه حوزه علمیه جده بزرگ (بازار اصفهان)
2- مدرسۀ جدّۀ «بزرگ»(ازحیث مساحت، شهرت و زیبایی بنا؛ و «کوچک» به اعتبار بانی آن):

مدرسۀ جدّۀ بزرگ، در مسیر اصلی بازار بزرگ اصفهان، نزدیک به میدان نقش جهان، در 1058 ق ساخته شد. بنا بر آنچه در وقفنامۀ مدرسه آمده، دستور بنای آن را جدّۀ دیگر مرحوم شاه عبّاس دوم، مرحومه «حور نیاز خانم» (یا حوری نام خانم/حوری ناز خانم) صادر کرده است (چهار وقفنامه، مقدمۀ احمدی، ص 98، 110، 113). در نیمۀ دوم قرن یازدهم هجری/هفدهم میلادی، شاردَن، سیّاح فرانسوی، ضمن توصیف بازار اصفهان، از این مدرسه نام برده و دستور بنای آن را، به اشتباه، به یکی از زنان شاه صفی صفوی نسبت داده است (رجوع کنید به ج 7، ص 407)؛ حال آنکه حور نیاز خانم، که به جدّۀ کوچک شاه معروف بود، همسرِ گرجیِ شاهزادۀ شهید صفی میرزا، و مادر شاه صفی و مادربزرگ(نزدیکتر) شاه عبّاس دوّم بوده است (رجوع کنید به چهار وقفنامه، همان مقدّمه، ص 96ـ 98).
مدرسۀ جدّۀ بزرگ، همانند مدرسۀ جدّۀ کوچک، در دو طبقه و به سبک چهار ایوانی بنا شده است. مرحوم جناب اصفهانی، وسعت مدرسه را 3250 مترمربع (50×65 مترمربع) و مرحوم جابری انصاری، آن را سه جریب شاه، یعنی 3120 مترمربع، ذکر کرده است. درِب ورودیِ مدرسه در بازار و در ضلع غربی مدرسه واقع است.
کتیبۀ مدرسه به خط محمد رضا امامی – خطاط معروف عهد صفوی- به خطّ ثلث سفید، با کاشی مُعَرَّق(=ریز ریز) بر زمینۀ کاشی لاجوردی و بیانگر تاریخ 1058ق است. اطراف صحن، کاشی کاری شده و در آن هیچ گونه کتیبۀ تاریخ دار نمی باشد؛ فقط در یک لوحۀ کوچک در رأس «پشت بغل» (یعنی بین خطّ فوقانی و قوس جناغی طاق ایوان) در ضلع شرقی صحن مدرسه، با خط نستعلیق مشکی بر زمینه کاشی خشت زردرنگ، تاریخ تعمیر مدرسه،1334 ذکر شده است.
نمای کلی ایوان های شمالی و جنوبی مدرسۀ جدّۀ بزرگ، شامل یک قاب مستطیل شکل عمودی در هر ایوان است که دهانه ای با قوس جناغی را در بر میگیرد. طرفین این قاب مستطیل شکل را دو قاب باریک در بر میگیرد که سطوح آن با چند طاق نمای کور و نـُغـُول (= گود) از یکنواختی خارج گردیده است. این دو قاب، جلوۀ قوسی شکل ایوان را در نما افزایش می دهد.
رُخبام (= زینت کاری های زیر لبۀ بام و بالای ایوانها) در این مدرسه هرچند با رُخ بام سایر نماهای صحن، در یک راستا قرار گرفته اند، ولی دارای تزئینات پرکاری هستند؛ و این بازهم تأکید معمار بر ایوان در نما سازی را نشان میدهد.
این مدرسه دو مَدْرَس و یک مسجد دارد. یک مَدرَس در میانۀ ضلع جنوبی، دیگری در میانۀ ضلع شمالی مدرسه، و مسجد در وسط ضلع شرقی مدرسه قرار گرفته است.
از زیبایی های معماری این مدرسه، قرار گرفتن چهار گوشواره (= اطاق های بالاخانه) در چهار گوشۀ حیاط است که هریک چهار حجره دارند.  
دور تا دور حیاط مرکزی مدرسه را 67 حجره در دو طبقه فرا گرفته است، یعنی هفده حجره در سمت شمال و هفده حجره در سمت جنوب در طبقۀ بالا، و 33 حجره در طبقۀ پایین. هم اکنون این حجره ها، به جز حجره هایی که آشپزخانه یا کتابخانه یا دفتر و نظایر آن شده، طلبه نشین اند. مرحوم جناب در «الاصفهان» (ص86) نیز (در سال 1302ش) تعداد حُجُرات این مدرسه را 67 و تعداد طلـّاب آن را 50 نفر می نویسد.
حیاط وسیع مرکزی مدرسه بر روی یکی از نهرهای مُنشعِب از زاینده رود – البته قبل از خشکی آن - به نام «مادی فِدین»، معروف به «فِدا» یا «فِدَن»، بنا شده است. این نهر، که از میانۀ حیاط مدرسه از مغرب به مشرق می گذشت، تا چند سال پیش آشکار بود و بر زیبایی مدرسه می افزود؛ ولی اخیراً روی آن را پوشانده اند و متأسّفانه به تبع زاینده رود، کاملاً خشک شده است.

صحن مدرسه جده بزرگ اصفهانَ و مادی آن
ویژگیهای وقفنامه‏ مدرسه جده بزرگ:

این وقفنامه که به شماره ثبت 103 در بایگانی اداره کل اوقاف اصفهان نگهداری می‏ شود، از معدود اسنادی است که اصل آن به دست رسیده است. اما بطور کلّی، این وقفنامه آسیب بسیار دیده و مقداری از بخش فوقانی و سطرهای ابتدای آن کاملاً از میان رفته است.
این وقفنامه در سال 1057 هجری قمری به دستور «حوری نام خانم»، جدۀ کوچک شاه عباس ثانی، همسر صفی میرزا و مادر شاه صفی، تنظیم گردیده است؛ و طیّ آن، انگیزه ایجاد مدرسه، شرح و توصیف موقوفات آن و قیود و شرایطی که از سوی واقف لازم دانسته شده، ذکر گردیده است.
بر اساس وقفنامۀ مدرسه ــ که در حاشیۀ آن، متنِ گواهی و مُهر شاه عبّاس دوم و نیز متن اقرار و مُهر «حور نیاز خانم» پیداست ــ این مدرسه برای «کافـّۀ طلاب علوم دینیه که به صفت ایمان موصوف باشند» وقف شده است (چهار وقفنامه، ص 111).
همچنین موقوفاتی از املاک و دکانها و قریه ها برای آن قرار داده شده تا عوایدش، با نظر متولّی وقت، برای عُمران و تعمیرات مدرسه، و مازاد آن، برای طلاب ساکن در مدرسه و مُدَرِّسین و خَدَمه صرف شود (همان، ص 111ـ 112).

گواهان یا شهود وقفنامۀ جدّۀ بزرگ:

در پایان متن وقفنامه از دو گواه یاد شده است:
1- حبیب الله بن حسین حسینی، که گویا این شخص همان حبیب الله کـَرَکی بن حسین بن حسن حسینی موسوی عاملی است. شرح حال وی را شیخ حُرّ عامِلی در «اَمَلُ الآمِل» آورده است. او در اصفهان صدارت سلطان را داشته و در حدود سال 1060ق وفات یافته است، گرچه در اواسط این سال از وی به عنوان: «خـَلـَّدَ اللهُ تعالیٰ ظِلـَّهُ» [= خداوند سایه اش را جاویدان بدارد] یاد شده است.
2- میر سید احمد بن زین العابدین علوی، که وی نویسندۀ آثاری متعدّد و صاحِب چند ردّیّه بر مسیحیان است. درباره‏ وی گفته شده که پیش از 1060 ق وفات یافته است و اکنون، با توجه به این وقفنامه، روشن می ‏شود که تاریخ درگذشت وی احتمالا در سال 1058 یا 1059 ق بوده است.

موقعیّت علمی و تاریخی مدرسۀ جدّۀ بزرگ:

این مدرسه همیشه مرکز بحث و تدریس و اقامۀ جماعت بوده است. حضور عالمان ناموَر حوزۀ اصفهان در مدرسۀ جدّۀ بزرگ می تواند حاکی از گستردگی و تنوّع موضوعات آموزشی این مرکز در دوره های مختلف باشد. اکنون این مدرسه یکی از مدارس معمور، آباد و مهمّ حوزۀ علمیّۀ اصفهان است و حدود پنجاه طلبه در آن ساکن اند.
از شخصیت های معروف مدرسۀ جدّه بزرگ، میر محمّد صادق خاتون آبادی (مُتوَفـّیٰ 1348ق)، میر سیّد محمد نجف آبادی (متوفی 1358ق) و شیخ محمد حسن عالم نجف آبادی (متوفی 1384ق)، هر سه از علما و مفاخر معاصر حوزۀ اصفهان و از مدرّسان این مدرسه بوده اند (رفیعی مهرآبادی، ص 441؛ مهدوی، ص 276).
معروفترین شخصیّت سرشناس و قدیمی این مدرسه، مرحوم آقا حسین محقّق خوانساری (م1098ق) صاحِب «مَشارقُ الشّمُوس فی شرحِ الدّرُوس» (در شرح کتاب الدّروس شهید اوّل(ره) در فقه استدلالی) بوده، که به گفتۀ مورّخین: در مدرسۀ جدۀ بزرگ(جدّۀ صاحِبقِرانی شاه عباس ثانی) به درجات عالی علمی رسید و سپس تدریس و تولیت همین مدرسه به وی محوَّل شد. مشهور است که خود وی می گفته:«من در ایّامی که در مدرسۀ جدّه می بودم زمستانی را با لِحافی کهنه گذرانیدم، و قدرت به آتش کردن نداشتم؛ لِحاف را به دوش خود گرفته در میان حجره راه میرفتم، باشد که اندکی گرم شوَم!»(ریحانة الادب،مدرّس تبریزی، 5/241؛ تذکرۀ نصرآبادی، ص152؛ تخت فولاد - یادمان تاریخی اصفهان، تألیف: میرزائی – مخلصی - حبیبی،2/52). از اشعار آموزندۀ محقق خوانساری:

تـا دسـت بـه هـمـّتِ رَســائـی نـزنی
بـر منـّتِ خلـق ، پـشت پـائی نـزنی!

چون حلقه مباش درجهان،چشم تهی
تـا هـر دَم و آن ، دَرِ سـرائـی نـزنی!


منابع این تحقیقات:
 
*جز آنچه در خود متن آمده است:
*اعتماد السّلطنة، محمّدحسن خان، مِرآة البُلدان، 4/215؛
*جابری انصاری، میرزا حسن، تاریخ اصفهان و ری و همۀ جهان؛
*جناب اصفهانی، میر سیّد علی، الاصفهان، به کوشش محمدرضا ریاضی؛
*رفیعی مهرآبادی، ابوالقاسم، آثار ملی اصفهان؛
*سپنتا، عبدالحسین، تاریخچۀ اوقاف اصفهان، اصفهان 1346 ش؛
*سلطان زاده، حسین، تاریخ مدارس ایران: از عهد باستان تا تأسیس دارالفنون؛
*محمودیان، محمّد، زاینده رود اصفهان، اصفهان 1348 ش؛
*موحّد ابطحی، حجّت، ریشه ها و جلوه های تشیّع و حوزۀ علمیۀ اصفهان؛
*مهدوی، سیّد مُصلِح الدّین، تذکرة القبور، یا: دانشمندان و بزرگان اصفهان؛
*مهدوی(2)،سیّد مصلح الدّین،دارالعلم شرق یا مدارس دینی اصفهان، 94-97؛
*نصرآبادی، محمد طاهر، تذکرة نصرآبادی؛
*همائی، جلال الدّین، تاریخ اصفهان: مجلد ابنیه و عمارات، بخش تکایا و مقابر؛
*هنرفر، لطف اللّه، گنجینۀ آثار تاریخی اصفهان، اصفهان 1344 ش؛
*نزهت احمدی، چهار وقفنامه از چهار مدرسۀ اصفهان در دورۀ صفوی؛
http://www.encyclopaediaislamica.com/madkhal2.php?sid=4524
http://www.rasekhoon.net/Library/Content-16805-4.aspx


گردآوری، تدوین، تصحیح و تنظیم:

علی بشیری لمجیری

(از نویسندگان دایرة المعارف تشیّع)

تصویر و عکسی زیبا از نمای حیاط مدرسه جده بزرگ اصفهان و مادی آب آن

وبگاه فرهنگی - مذهبی ((شهاب هدایت)) - اصفهان
بنده سید احمد سجادی هستم... حرف ناگفته بسیار دارم... زیرا گوش شنوا نیافتم... نمونه ای از حرف دل من را بخوانید تا بدانید: قطعۀ «گنج بادآورد» مرحوم شیخ بهاء الدین عاملی (شیخ بهائی) که حکایت عمر خود بنده (سید احمد سجادی) است که در غم نان و در اشتغال به مشاغل اداری از دستم میرود... و خطاب به هرکس که عمر خود را در شبکه های مجازی، به بطالت تلف میکند و این سرمایه گرانبها را با نوشتن مطالب بی ارزش، مفت از کف میدهد، این اشعار تقدیم میشود؛ باشد که دل بسوزاند و بیدار شود و درد و اندوه لازم را دریابد؛ که دورۀ ما دورۀ «بی عاری» و «بی دردی» است؛ خدا دردمان بدهد...: @ اى تو کودن ‏تر ز بقال دکان! / بى ‏بهاتر عمرت از ده گِردَکان‏! @ پس تو اى نادان ببین با ‏قیل وقال / میدهى مفت از کف خود ماه وسال‏! @ بین! که شیطان لعین بى ‏تاب وپیچ / مى ‏ستانــَد روزهایت را بهیچ‏! @ روزها چون رفت، شد عمرت تلف / نه تو را سرمایه! نه سودى بکف‏! @ آنچه قیمت بودش از عالـَم فزون / گو چه کردى و کجا باشد کنون؟! @ اى دو صد حیف از چنین گنج گران / کآن ز دست ما برون شد بى ‏گمان‏ @ اى هزار افسوس و عالـَم هـا دریغ! / کــآفتاب ما نهان شد زیر میغ‏ @ اى دریغ از گنج بادآورد ما!... / اى دریغ! آن کو بفهمد درد ما.... @ دردهــــا دارم به دل از روزگار... / مَحرَمى کو؟! تا کنم درد آشکار؟!...

✿ کد صوتی مهدوی برای وبلاگ شما ✿

دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :